Adım Gülnardır, qırx səkkiz yaşım var və Şəkidə yaşayıram. Ərim on il əvvəl dünyasını dəyişdi, iki övladımı tək böyütdüm. Oğlum Rüstəm indi Bakıda işləyir, qızım Aynur isə Gəncədə ailə qurub. Mən tək qalmışam bu böyük evdə — hər küncündə xatirə, hər divarında keçmiş. Gündəlik işim sadədir: səhər dururam, bağa gedirəm, göyərti əkirəm, toyuq-quşa baxıram, axşam isə xəmir yoğururam. Şəkinin ləzgi xəngəli, piti, halvası — bunları məndən yaxşı heç kim bişirmir. Qonşular deyir ki, Gülzar xalanın əli dəydiyi yeməyin dadı başqa olur. Mən də gülürəm, deyirəm ki, ay qızlar, sirr əldə deyil, ürəkdədir.
Keçən ilin payızında elə bir şey oldu ki, indi hər xatırlayanda gülümsəyirəm. Sentyabrın sonu idi, hava soyumağa başlamışdı, bağda son pomidorları yığırdım. Axşam evə gəldim, əllərimi yudum, çaydanı qoydum, sonra telefonumu götürdüm. Qızım Aynur video zəng etmişdi, danışdıq, söhbət etdik, sonra dedi ki, ay ana, sənə bir şey deyim, amma əsəbiləşmə. Mən soruşdum ki, nə olub, qızım? O dedi ki, əri Rəşad son vaxtlar mostbet.com saytında oyunlar oynayır, əvvəlcə mən də qorxdum, amma sonra gördüm ki, heç bir pis şey yoxdur, sadəcə əylənir. Mən əvvəlcə susdum, sonra dedim ki, ay qızım, sən kiçik uşaq deyilsən, özün bilərsən. Amma içimdə bir şübhə qaldı.
Ertəsi gün bağdan qayıdanda telefonu götürdüm, Aynurun dediyi mostbet.com saytını açdım. Səhifə açıldı, rəngli oyunlar, rəqəmlər, işıqlar. Mən baxdım, baxdım, sonra qeydiyyatdan keçdim — elə-belə, maraqdan. Adımı yazdım, telefon nömrəmi yazdım, şifrə qoydum. Sonra balansıma kiçik bir məbləğ qoydum, elə ki, özümə də gülürdüm. Axı mən qırx səkkiz yaşlı, iki uşaq böyütmüş bir qadınam, nə işim var bu oyunlarla. Amma elə həmin axşam başladım oynamağa və qəribəsi bu idi ki, ilk cəhddən qazandım. Çox deyildi, amma qazandım. Bu kiçik qələbə məndə elə bir hiss oyatdı ki, sanki içimdə yatmış bir uşaq oyandı — o uşaq ki, illərlə susmuşdu, indi isə gülürdü, oynayırdı, sevinirdi.
Bir həftə ərzində mən bu oyunları gündəlik vərdişimə çevirdim. Hər axşam bağdan qayıdanda, yeməkdən sonra, yatmazdan əvvəl telefonu götürürdüm və bir neçə dəqiqə oynayırdım. Bəzən qazanırdım, bəzən uduzurdum, amma nəticədən asılı olmayaraq, o bir neçə dəqiqə mənim üçün bir növ terapiya idi. Beynim bütün günün yükündən azad olurdu, sadəcə simvollara, rəqəmlərə, işıqlara fokuslanırdım. Bu, meditasiya kimi bir şey idi, inanmazsınız. Bir axşam isə elə oldu ki, ekranda elə bir məbləğ göründü ki, gözlərimə inanmadım. O an telefonu əlimdən yerə saldım, sonra götürdüm, ekrana yenidən baxdım, sonra yenə baxdım. Rəqəm dəyişmirdi. Bu, real idi. Ürəyim elə sürətlə döyünməyə başladı ki, qulaqlarımda səsi eşidilirdi.
O gecə yatmadım. Oturdum, pəncərədən bayıra baxdım, Şəkinin işıqlarına baxdım və düşündüm ki, həyat bəzən elə gözlənilməz yerlərdən əl uzadır ki, insan heç inanmır. Səhər qazandığım pulun bir hissəsini çıxartmaq qərarına gəldim. Sistem bir neçə addım tələb etdi, sənədləri yoxladılar, mən də oturdum, gözlədim. Elə həmin anlarda anladım ki, bu, sadəcə pul deyil, bu, bir təcrübədir, bir dərsdir. Bir neçə gün sonra pul hesabıma düşdü. Mən o pulu götürdüm, oğlum Rüstəmə zəng etdim, dedim ki, ay oğul, sənə bir şey göndərmək istəyirəm. O əvvəlcə təəccübləndi, sonra sevindi, sonra soruşdu ki, ana, hardan gəldi? Mən dedim ki, bağdan, satışdan. Yalan demək istəmirdim, amma həqiqəti də deyə bilmirdim. Elə bir an idi ki, susmaq ən yaxşısı idi.
Bir həftə sonra yenidən həmin sayta girdim. Bu dəfə ehtiyatlı idim, çünki başa düşürdüm ki, hər şey şansdan ibarətdir və şans heç vaxt sabit qalmır. Amma yenə qazandım. Bu dəfə o qədər böyük deyildi, amma kifayət qədər idi. Mən artıq bu oyunlara aludə olmaqdan qorxurdum, çünki eşitmişdim ki, bu iş insanı içəri çəkə bilər, həyatını alt-üst edə bilər. Amma mən özümə söz verdim ki, həddi aşmayacağam. Və elə də etdim. Hər dəfə kiçik məbləğlərlə oynadım, heç vaxt borc almadım, heç vaxt itirdiyimi geri qazanmaq üçün tələsmədim. Çünki başa düşdüm ki, bu, sadəcə bir oyun deyil, bu, insanın özü ilə apardığı bir söhbətdir. Sən nə qədər təmkinli olsan, o qədər ağıllı qərarlar verə bilərsən.
Qış gələndə Şəkidə qar yağdı. Küçələr ağappaq oldu, hava soyudu, mən də evdə oturub isti çay içirdim, pəncərədən bayıra baxırdım. Elə bir axşam qızım Aynur zəng etdi. Dedi ki, ay ana, eşitmişəm sən qazanmısan, necə oldu? Mən güldüm və dedim ki, bəli, oldu, amma ən vacibi o deyil. Ən vacibi o hissdir ki, sən özünü yenidən kəşf edirsən. Aynur mənə baxdı, sonra güldü və dedi ki, ana, sən dəli olmusan. Mən də güldüm, çünki bəlkə elə mən dəli olmuşdum, amma yaxşı mənada. O söhbətdən sonra telefonu yerə qoydum və düşündüm ki, bu qızım mənə nə verdi — pul deyil, ümid verdi. O ümid ki, həyatda hər şey bitmir, hətta ən qaranlıq gecədə belə bir işıq var.
Yaz gələndə bağda işlər başladı. Pomidor, xiyar, bibər əkdim, güllər əkdim, həyəti təmizlədim. Mən də qazandığım pulla evə kiçik bir təmir etdim — divarları rənglətdim, pəncərələri dəyişdirdim, həyətə yeni bir oturacaq qoydum. İlk dəfə o oturacaqda oturub bağa baxanda elə bir rahatlıq hiss etdim ki, illərdir görməmişdim. Elə həmin günlərdə mostbet.com saytını yenidən açdım. Bu dəfə oynamadım, sadəcə baxdım. Düşündüm ki, bu sayt mənim həyatıma necə girdi. Bir qızımın zəngi, bir söhbət, bir kiçik cəhd — və indi mən buradayam, bu təcrübəni yaşamışam. Mən başa düşdüm ki, bu oyunlar təhlükəli ola bilər, əgər sən həddi aşsan. Amma eyni zamanda, onlar bir fürsətdir, əgər sən ağıllı davransan.
Yay gələndə qızım Aynur Şəkiyə gəldi. Onu qarşıladım, qucaqlaşdıq, ağladıq, güldük. Oturduq həyətdə, çay içdik, söhbət etdik. O dedi ki, ay ana, sən dəyişmisən, daha gənc görünürsən. Mən güldüm və dedim ki, bəlkə elə həyat məni dəyişib. Amma içimdə bilirdim ki, səbəb başqa idi. O gün həyətdən çıxanda hava isti idi, günəş parlırdı, qonşular küçədə gəzirdilər. Biz də gəzdik, danışdıq, güldük. Elə bil ki, illərlə ayrılıq bir anda yox oldu. Aynur gedəndə dedi ki, ay ana, sənə bir şey deyim, sən mənim üçün ən güclü qadınsan. Mən onu qucaqladım və dedim ki, yox, qızım, mən sadəcə anayam.
İndi geriyə baxanda düşünürəm ki, hər şey bir zəncir kimi bağlıdır. O payız axşamı, o qızımın zəngi, o sayt, o ilk qələbə, o böyük qazanc, o ailə sevinci — hamısı bir-birinin ardınca gəldi və mənim hekayəmi yaratdı. Mən bu hekayəni danışmaqdan qorxmuram, çünki bu, mənim hekayəmdir. Bəlkə kimsə deyəcək ki, bu sadəcə şansdır, bəlkə kimsə deyəcək ki, bu sadəcə oyundur. Amma mən bilirəm ki, bu, mənim üçün bir qapı idi — bir qapı ki, mən onu açdım, içəri girdim, gördüm, öyrəndim və sonra öz iradəmlə çıxdım. Və ən vacibi odur ki, mən bu qapını açanda içəridə özümü tapdım. İndi Şəkidə yaşayıram, bağıma baxıram, xəmir yoğururam, qonşularla söhbət edirəm. Axşamlar isə bəzən telefonu götürüb bir neçə dəqiqə oynayıram. Amma artıq bilirəm ki, həyatın əsl qazancı ekranda görünən rəqəmlərdə deyil, səhər bağda ilk pomidoru dərdiyim an, qızımın səsini eşidəndə ürəyimdəki istilik, qonşularla oturub güləndə içimdəki rahatlıqdadır. Mən bunu öyrəndim. Və buna görə özümlə fəxr edirəm.
